Notities uit de praktijk.

Even eerlijk: hoeveel avonden kost dat ene systeem dat niet meepraat? Je kent het scenario waarschijnlijk uit je hoofd. Er meldt zich een cliënt met een verwijzing van de huisarts, en juist de informatie die je nodig hebt zit vast in een systeem waar jij niet bij kunt. Dus je belt. Of je mailt. En je wacht. Is de behandeling klaar, dan tik je de terugkoppeling met de hand over in een format dat nét niet aansluit op dat van de huisarts. Dat ligt niet aan jou, en ook niet aan d

Europese gegevensuitwisseling komt eraan. De vraag is niet óf je straks gegevens deelt, maar of je nog precies weet wat je deelt. En dat begint bij de structuur van je dossier. Stel je voor dat een cliënt van je volgende zomer ziek wordt op vakantie in Portugal. Een arts in Lissabon opent haar scherm en ziet, automatisch vertaald naar het Portugees, welke medicijnen je cliënt gebruikt, waar hij allergisch voor is en wat zijn belangrijkste diagnoses zijn. Geen faxen, geen tele

Het kabinet wil de vergoeding voor niet-gecontracteerde zorg afschaffen om de GGZ te "redden". Daarmee behandelt het een symptoom en laat het de ziekte ongemoeid. Op 1 juni 2026 stuurde minister Sophie Hermans (VWS) haar Kamerbrief Stand van zaken eerlijk speelveld naar de Tweede Kamer. De boodschap: het kabinet werkt aan het volledig afschaffen van de vergoeding voor niet-gecontracteerde zorg, zodat zorgverzekeraars via hun contracten "passende zorg kunnen afdwingen". Het we

Behandelaren in de geestelijke gezondheidszorg besteden ruim een derde van hun werkweek aan administratie. Een verhaal over regeldruk, werkplezier en de stille rol die je EPD daarin speelt. Je kent het moment vast. De cliënt loopt de deur uit, je hebt een goed gesprek gehad, en dan begint het tweede gesprek. Dat met je scherm. De verslaglegging, de zorgvraagtypering, het bijwerken van het behandelplan, de declaratie die straks weer precies moet kloppen. Het hoort erbij, denk

Niemand weet precies hoe de GGZ er over tien jaar uitziet. Iedereen die zegt van wel, verkoopt iets. De toekomst van de zorg laat zich niet uittekenen als een route van A naar B, met de afslagen alvast ingevuld. Toch hoeven we niet stil te blijven staan. Want er is een verschil tussen voorspellen en vliegen. Een routekaart heeft een vaste bestemming nodig en een weg die er al ligt. Een ballon heeft dat niet. Een ballon stijgt, vangt de wind, en zoekt al stijgend de richting.

Die vraag stelde een jonge psychiater laatst aan haar bestuurder. Het is een eerlijke vraag. En het antwoord zou geen twijfel mogen oproepen. In de GGZ gaat inmiddels ongeveer een derde van de werktijd op aan administratie. Het CBS meet voor 2024 een administratielast van 34 procent in de GGZ. Berenschot komt voor de zorg uit op 36 procent, terwijl professionals zelf zo'n 23 procent acceptabel vinden. Het opvallendste cijfer is niet de hoogte, maar de stilstand: dat percentag