Waarom we één knop hebben gemaakt, niet tien

Als bij ontwerpsessies de verleiding toeslaat om 'alles mogelijk te maken', is dit ons tegengif.

Het eenvoudigste moment in een ontwerpproces is de eerste schets op het whiteboard. Eén scherm, één doel, één actie.

Het moeilijkste moment komt drie weken later. Dan is iedereen goed nagedacht en is het scherm vol.

Er is een filter bijgekomen "voor gebruikers die liever zelf sorteren". Een exportknop, "want sommige praktijken werken nog met Excel". Een instellingenmenu met veertien tabs, "zodat elke organisatie het op zijn eigen manier kan inrichten". Elke toevoeging op zichzelf logisch verdedigbaar.

Samen vormen ze precies het systeem waar behandelaren van weglopen.

De zin die alles begint

Wij hebben een regel. Als in een ontwerpsessie iemand zegt: "We kunnen het óók mogelijk maken dat…" — dan stopt het gesprek even.

Die zin is meestal het begin van een feature die niemand gevraagd heeft, maar die iedereen als excuus gebruikt om niet te hoeven kiezen. Kiezen is moeilijk. Ook kunnen is makkelijk. En ook kunnen is precies waarom behandelaren vandaag zeven systemen openen om één cliënt te zien.

Minder opties, beter werk

Een EPD dat alles kan, is een EPD dat niets goed doet. Behandelaren openen zo'n systeem steevast met dezelfde vraag: waar zit het deze keer? Twee klikken hier, zeven klikken daar, en ondertussen zit er een cliënt tegenover hen te wachten.

Wij ontwerpen Scrivio volgens een regel die elke ontwerper op papier onderschrijft en in de praktijk verliest:

De hoeveelheid opties op een scherm is omgekeerd evenredig met de kwaliteit van het werk dat erop gebeurt.

Concreet: bij ons is er één goedkeurknop voor een declaratie. Niet drie — akkoord, akkoord met opmerking, akkoord na controle. Eén. Scrivio heeft de controle al gedaan. Als er iets mis is, hoor je dat vóór je klikt. Klopt het, dan klik je één keer. Klaar.

Waar we trots op zijn: wat er níet is

Elk ontwerpbesluit is ook een besluit om iets weg te laten. Een greep uit onze niet-bestaande features:

• Geen aanpasbare dashboards. Ja, iedere behandelaar wil het net even anders. Nee, dat lossen we niet op met widgets die je zelf mag slepen. We lossen het op door uit te zoeken wat behandelaren vandaag écht nodig hebben, en dat daar neer te zetten.

• Geen keuzemenu tussen SOEP, SOAP en SAMPR. Bij intake kies je de structuur die je gebruikt. Daarna ziet Scrivio die keuze en vergeet de andere. In veel EPD's staat het volledige menu standaard in beeld. Voor iedereen. Altijd. Waarom eigenlijk?

• Geen veertien filters op de agenda. Er staat wat vandaag telt. Je scrolt niet door gisteren. Je zoekt niet met trefwoorden. Je opent je werkdag en hij is er.

• Geen "geavanceerde instellingen". Als iets geavanceerd genoeg is om weggestopt te worden, is het meestal ook geavanceerd genoeg om niemand te helpen.

Elke bullet hierboven heeft een discussie gekost. Sommige meerdere. We voeren ze graag opnieuw, want het antwoord blijft hetzelfde: als we niet kunnen uitleggen waarom een knop op het hoofdscherm staat, staat hij er niet.

Het tegengif in één zin

Als iemand in een ontwerpsessie zegt: "We moeten het óók mogelijk maken dat…" — dan is het antwoord niet nee.

Het antwoord is: laat zien wát er van het scherm af gaat.

Ruimte is niet gratis. Elke extra knop kost aandacht. Elke optie kost een keuze. Elke keuze kost een seconde. Bij dertig sessies per week, bij duizenden behandelaren, bij honderdduizenden cliënten — dan lopen die seconden op tot het verschil tussen een rustige praktijk en een uitgeputte praktijk.

Eén knop, niet tien. Omdat behandelaren geen tijd hebben voor tien.

Hoe dat er in de praktijk uitziet

Van gesprek naar dossier, in één rustig platform. Hieronder zie je in dertig seconden hoe Scrivio werkt.

[Embed: Scrivio — Van gesprek naar dossier]

Het volledige verhaal

Twaalf slides over waarom we Scrivio bouwen, wat het doet en wat het oplevert — van de AI die meeluistert tijdens het gesprek (met toestemming) tot de declaraties die automatisch klaarliggen voor jouw goedkeuring.